Gelijk=Anders=Normaal


24 Juli 2015

Op 27 Juni 0m 14:00 uur moest ik in het 'Pakhuis de Zwijger' zijn in Amsterdam voor het Gelijk=Anders Festival en dus nam ik ruim van tevoren de trein om op tijd aan te komen. Ik was namelijk gevraagd door een vriendin, Margriet van der Zouw, die het festival organiseerde, om scout te zijn op de onderwerpen LGBTI (lesbiennes, gay, bi, transgenders en intersexes) en (gedwongen) kindhuwelijken. Onderwerpen waar ik normaal gesproken niet veel mee te maken heb, maar ik was wel geïnteresseerd en nieuwsgierig.

 

De Aftrap

De aftrap van de conferentie was op de tweede verdieping in de grote zaal, met sprekers als Oula Ramadan en Mounir Samuel. Het was erg indrukwekkend om de verhalen van deze mensen te horen (ik schrijf bewust 'mensen', en dat leg ik in het volgende blokje uit). Met name Mounir was open en krachtig met het verhaal over wat er vroeger met hem als 2 jarige was gebeurd. Het ging namelijk over verkrachtingen, en het feit dat 1 op de 3 vrouwen te maken heeft gehad met seksueel geweld! Dat is een ongelooflijk aantal dacht ik meteen. En zo begon de conferentie, met krachtige mensen, krachtige boodschappen, en schokkende aantallen. Maar ook hoopvolle en inspirerende verhalen van doorzetters en strijders, zoals Ramadan en Samuel.

 

LGBTI: het nieuwe denken?

L staat voor Lesbiennes, G staat voor Gay, B staat voor Bi, T staat voor Transgenders en I staat voor Intersexes. Een hele afkorting en om ze allemaal over een kam te scheren: anders. Maar is dat wel zo? Wat is eigenlijk normaal? En wat is dan anders? Zijn we niet allemaal gelijken? Zijn we niet allemaal gewoon maar Mens? En zijn alle mensen niet gelijk en mooi? Daar ging de discussie over. Over hokjes denken, en geen hokjes. Over vooroordelen en gewoon vragen. Vragen hoe iemand zich wil laten aanspreken: als hij of zij? als iemand transgender is. Of gewoon: hé, mens, hoe is het? Het zette mij ook aan het denken, want stiekem, al denk ik dat ik best ruimdenkend, open en met minder vooroordelen denk, toch denk ook ik in hokjes. Maar ik probeer er altijd objectief naar te kijken, en juist het anders te doen dan ik in eerste instantie bedenk. Waarom moeten we überhaupt nog een hokje man / vrouw invullen? We zijn gewoon Mens.

 

Na afloop had ik nog een gesprek met twee Mensen en ook dat gesprek zette me aan het denken. Laten we elkaar gewoon behandelen als mensen en gelijken, dan hebben we al die hokjes, problemen, discriminatie en vooroordelen niet meer. Dat vergt wel moed, openheid en kracht. Maar het is wel de enige oplossing om niet alleen discriminatie t.o.v. deze groep mensen te verhelpen, maar überhaupt m.b.t. 'groepen'. Want, zo denk ik dan, 'normaal' is ook maar een groep, en wat is overigens 'normaal'? Is het niet veel kleurrijker en verrijkender om verschillende mensen gelijk te behandelen? Maar toch is het lastig om te schrijven in Mens en algemeenheden, ook in dit stuk. Dus ik doe mijn best, maar soms is het even niet anders. Excuses alvast.


Kindhuwelijken:

Shirin Musa van 'Femmes for Freedom', een activist met veel kennis, kunde en passie, sprak over de dreiging als kind uitgehuwelijkt te worden; zij werdgered door haarouders van deze hachelijke situatie. Sindsdien zet Musa zich in voor mede slachtoffers van dit probleem, met name Nederlandse meisjes die via familie worden uitgehuwelijkt in Nederland of buitenland. Een geestelijke wijdt dan het huwelijk in, en als ze de huwelijksleeftijd halen, 18 jaar, dan wordt het officieel beslecht. Echter, de meisjes komen in erbarmelijke omstandigheden terecht, worden verkracht, hebben een leven achter gesloten deuren, en/of worden zwaar mishandeld. Een litteken voor het leven, als ze er het al levend vanaf brengen door bijvoorbeeld hulp te vragen van Shirin Musa en haar organisatie die de meisjes proberen te redden. Een aangrijpend verhaal, waarbij het geven van cijfers haast onmogelijk is, vanwege de gesloten deuren en geheime huwelijken. Maar Shirin Musa ondervindt ook tegenkracht, of in ieder geval geen medewerking, van veel instanties, al dan niet overheidsgebonden. Dit liet zij ook krachtig en goed blijken aan Minister Ploumen van Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking tijdens de talkshow in het Pakhuis. Luid applaus was het gevolg, en ik hoop voor deze krachtige Musa - die zich met hart en ziel voor deze zaak inzet - dat dit wat opbrengt. Laten we kinderen/jongeren ook behandelen als Gelijken die in het kader van de Rechten van de Mens beschermd dienen te worden. Ze zijn Anders door wat ze meemaken, maar moeten gezien en behandeld worden als Gelijken, net als ieder ander in de samenleving.

 

Het alternatief?

'Gelijk = Anders' was de titel van het festival, maar moeten we niet stellen dat Anders = Gelijk = Normaal is? Het zou normaal moeten zijn in onze samenleving dat degenen die Anders zijn als Gelijken worden gezien en dat Gelijk Normaal is. Dus laten we allemaal gewoon allemaal maar normaal anders doen en elkaar respecteren als gelijken. 

Comments - Only related to blogpost

Leave a Reply



(Your email will not be publicly displayed.)


Captcha Code

Click the image to see another captcha.